Το 1923, ο Θανάσιος Βλαστάρης γυρνάει στην παλιά του ερωμένη, την ποίηση, για να υμνήσει τον τόπο που μεγάλωσε, ένα μικρό χωριό ανθρακορύχων, στην Άνω Βιωτία. Όμως η πρώην μαγευτική μεταφορική γυναίκα είναι πια γερασμένη και τα λόγια του Βλαστάρη βγαίνουν πικρά. Στους στίχους του καθρευτίζεται ο πόνος του μεταπολεμικού χωριάτη και η σκληρή ζωή στα ορυχεία, τα ίδια ορυχεία που στις στοές τους, ο πατέρας του, Θεόδωρος Βλαστάρης, έχασε την ζωή του όταν πέθανε από ασφυξία τσίκνας το Πάσχα του '19.
Ακολουθεί μια σπάνια ηχογράφιση του ίδιου του ποιητή
_____________________________________________________
Στα Χαμηλόστενα ζουνε άνθρωποι μικροί, που τρώνε βρώμες
Γιατί η μάνα τους ήτανε όμορφη γυναίκα.
Στα Χαμηλόστενα λιμάνι δεν θα βρείς, θα βρείς καημό
Για λίγα τάλαρα παιδιά να ξεψυχάνε.
Στα Χαμηλόστενα ο ήλιος δε χαράζει
Σα γριά, ναρκωμένη πουτάνα.
Στα Χαμηλόστενα η μάνα μου ακόμα πλένει στο σουπλάνι
Η γριά η Μπάμπω έχασε δυο γιούς.
Στο καφενείο κάποιοι κλαίνε, και γω παιδί,
περιμένω τον πατέρα μου στη στάχτη.
Μαγευτικές διακοπές
Ακολουθεί μια σπάνια ηχογράφιση του ίδιου του ποιητή
_____________________________________________________
Στα Χαμηλόστενα ζουνε άνθρωποι μικροί, που τρώνε βρώμες
Γιατί η μάνα τους ήτανε όμορφη γυναίκα.
Στα Χαμηλόστενα λιμάνι δεν θα βρείς, θα βρείς καημό
Για λίγα τάλαρα παιδιά να ξεψυχάνε.
Στα Χαμηλόστενα ο ήλιος δε χαράζει
Σα γριά, ναρκωμένη πουτάνα.
Στα Χαμηλόστενα η μάνα μου ακόμα πλένει στο σουπλάνι
Η γριά η Μπάμπω έχασε δυο γιούς.
Στο καφενείο κάποιοι κλαίνε, και γω παιδί,
περιμένω τον πατέρα μου στη στάχτη.
Μαγευτικές διακοπές
2 comments:
Φοβερός ποιητής ο Θανάσιος Βλαστάρης... Εγώ τρέμω σύγκορμη...
Πραγματικά μαγευτικό.
Ένα μελαγχολικό αεράκι που τραγουδά το σκοπό εποχών χαμένων, μα όχι ξεχασμένων. Θρόισμα μιας ευαισθησίας ξένης πια.
Και πάλι μπράβο.
Post a Comment